Şehit
Küçükken Allah’ı ışıklar içindeki bir sonsuz alanda, yerden bulutlara kadar uzanan mermer bir tahtta oturan, bembeyaz elbiseli, upuzun beyaz sakallı, yaşlı ama duruşunda, bakışlarında sonsuz bir kudrete sahip olan bir insan olarak hayal ederdim. Komik geliyor şimdi; takunya vardı ayağında. Takunyasının ucunda durmuş yukarı doğru bakardım hayalimde; omuzlarından yukarısını görmekte zorlanırdım bulutların üzerinde olduğu için. Kafamdaki Allah görüntüsünün nedeni galiba babaannemdi. “Allah Baba” diye öğretti bana. Ezelden beri vardı ve her yerdeydi. Her şeyi görüyor ve duyuyordu. Ne kadar zor iş derdim, aklım almıyordu. Her şeyi görüp duymak ve bunları değerlendirmek... Günah işlediğimde çok öfkelenecekti, kötü biri olacaktım günah işlersem ve günah işleyenler O'nun gazabına uğrayacaktı; yalan söylememeliydim, büyüklerime saygılı olmalıydım, namaz kılmalıydım, orucumu bozmamalıydım, sağ elle yemeliydim, ezan okunurken yatmamalıydım, bol bol dua etmeliydim ve daha bir sürü şey. Çok zor...