Sinli Kaflı Bir Yakarış
Kendimi anlatmayı hiç beceremedim. Bu yüzden de başkalarının beni anladığı kadar yaşıyorum. O kadar sinir bozucu ki anlatamam. Bak, yine anlatamıyorum. Amına kodumun yerinde tek isteğimin huzur olduğunu anlatamadım mesela. Huzur olsun diye benden istenenlerin yüzde doksanına he dedim ama karşılığında ne beklediğimi hiç anlatamadım. Mesela çok zor da olsa dediğimin siklenmemesini önemsememeyi öğrendim. Bir de dedim ki tamam lan, “Ben demiştim” de demeyeceğim. Karşılık? Karşılığında beni bir dinleyin be kardeşim. Sonra yine siklemezsiniz. Beni bir duyun. Yalan mı söyledin? Eyvallah. Anlarsam susarım, ağzımı açmam. “Yalancısın” demem, kırıp dökmeden belli ederim. Sonuçta insanım da bir gururum var, mal olmadığım bilinsin birader. Ama bana “Yalancısın” demeyin, “O yaptın dediğini yapmadın” , “O söyledim dediğini söylemedin” demeyin da. Kışkırtmak, delirtmek istiyorsan amenna lakin ben çok çektim yalandan. Kim işin içinden çıkamadıysa inanılmayan ben oldum, aileden miras; insa...