Pilonidal Kist

Cep telefonu çıkmadan önce nasıl yaşadığımı hatırlayamıyorum. Lise yıllarıydı, hatta belki de orta 3'teydim ilk cep telefonum olduğunda. Böyle takoz gibi bir şey, arabanın tekerinin önüne koysan koyulur yani. Ekranı 3-5 liralık tetrislere benzeyen 5110'du telefonum. Derste sıranın altında çaktırmadan yılan oynardım. Elden ele gezdirilen telefonlar ve "Ulan senin telefonunun yılan rekoru bana ait ne öküzsün lan" şeklindeki baskı unsurları, cep telefonlarının herkeste bulunmadığı dönemlere ait hoş şeylerdi. Sahip olduğunuz cep telefonunun yılan rekorunun size ait olmayışıysa gerçekten büyük bir imaj sorunuydu; aşağılayıcı bir durumdu. Gece yorganın altında yılan talimleri yaparak kendini geliştirmeye çalışan milyonlarca insandan biriydim ben de o zamanlarda. Aslında ablamdan kalma Ericsson GA-628 ile başlamıştı telefon maceram ama 2 satır ekranı olan, en fazla 10 mesaj kaydetmeye imkan tanıyan o iğrenç, tiksinç telefondan bahsetmek istemedim. İnsanların elektronik aletl...

Ben bu yaz ma işini bayağı bir salladım. Hani zaten böyle "zamanımı değerli kullanıyorum" ayağına saçma sapan şeyler yazıyorum; boş zamanlarda oyun oynayınca, gezince, uyuyunca suçlu hissediyor insan. Neden bilmiyorum, bu yazma işi, radyo işi, arkadaşlarla buluşup sohbet etme, ahkam kesme, dert babalığı yapma işi kendimi gerçekten işe yarar bir şey yapıyormuşum gibi hissettiriyor. Marksist miyim neyim; ne olursa olsun insan ürettikçe değerleniyormuş gibi bir tavır içerisindeyim de daha bir lokma ekmeğini yemiş değilim ürettiklerimin. Elimin altında internet var halbuki, s.çtığım b.ku gittigidiyor'a koysam illa ki bir alıcısı çıkar. S.çmak 5 dakika. Yaz yaz yaz aylarca, konuş konuş konuş yıllarca; boşluğu avuçluyorsun. Bir de şu var, öyle bir hale geldim (getirildim, getirildik) ki yaptığım her şeyin parasal bir karşılığı olmak zorunda gibi hissediyorum. Uyurken ne kadar para kaybediyorum mesela? 5 saat uyuyorsam 4 saat uyuyup, kalan bir saatte limon alıp satabilirdim paza...